„Семантиката на македонскиот роман на преминот од ХХ во XXI век“ е дело на Марина Димитриева-Ѓорѓиевска, кое неодамна излезе од печат благодарение на издавачката куќа „Македоника литера“.
Во воведниот дел, авторката ја истражува теоријата на романот, поминувајќи низ историскиот развој и доаѓајќи до постмодерните и метафикциските парадигми. Таа се фокусира на дефиницијата на романот, неговото место во книжевната теорија, видовите и типологијата на романите, како и на теориските дијалози и концептите на фикцијата и метафикцијата.
Во вториот дел се опфатени описи и модели на македонски романи од крајот на ХХ и почетокот на XXI век, со акцент на класификацијата на македонскиот роман и детално опишувањето на литературните дела од овој период. Во најобемниот дел, авторката анализира неколку значајни романи, меѓу кои: „Нишан“ од Блаже Миневски, „Скриена камера“ од Лидија Димковска, „Братот“ од Димитар Башевски, „Тунел“ од Петре М. Андреевски, „Опишувач“ од Ермис Лафазановски, „Пророкот од Дискантрија“ од Драги Михајловски и „Сестрата на Сигмунд Фројд“ на Гоце Смилевски.
– Романот е една од највпечатливите форми на проза. Тој нуди богато создавње на настани и ликови, што овозможува дијалог помеѓу читателот и текстот во било кој момент. Македонскиот роман поседува овие квалитети и може да поттикне размислување. Тематската разновидност на македонскиот роман вклучува различни приказни, од животите на жени во патријархални услови („Тунел“) до општествени теми како што се неодговорноста на функционерите и семејните конфликти („Братот“). Постои исто така и длабочина во човечките чувства за љубовна нереализираност и потиснување („Сестрата на Сигмунд Фројд“), како и извештајување за историјата и религијата низ лични приказни („Пророкот од Дискантрија“). Романите играат важна улога во огледањето на современата реалност и авторовата перцепција за светот („Скриена камера“ и „Опишувач“), а во некои случаи, дури и создаваат фиктивни реалности кои постојат само во свеста на ликовите („Нишан“). Оваа тематска несекоена разнообразност беше еден од поттикните за анализа, а друга беше различноста во структурата на приказните. Првата деценија од векот беше времето во кое сакаме да истражиме како се развива уметничкиот израз во романот. Целта беше да ги покажеме разноликостите на различните автори и нивните стилови, и да ги обединиме во смисловна целина, каде постмодернистичкиот пристап преовладува, задржувајќи критичка дистанца и научна точност – објаснува Марина Димитриева-Ѓорѓиевска за својата творба.
Марина Димитриева-Ѓорѓиевска, родена 1978 година, дипломирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, во областа на македонската книжевност и јужнословенските книжевности. Таа подоцна го завршила и магистерскиот и докторскиот степен. Оваа книга е преработена верзија на нејзиниот докторски труд. Својата кариера ја започнала како новинар и уредник во културна редакција, потоа работела повеќе од една деценија како наставник по македонски јазик. Впрочем, моментално е советник по македонски јазик во Бирото за развој на образованието. Автор е на повеќе научни трудови, прирачници и литературни дела, вклучувајќи „Фрагменти од писма што никогаш нема да бидат пратени“ (2024) и „Еден ден со децата од Шареното маало“ (2024).
