Во трагична системска грешка со сериозни последици, Google откри дека нивниот систем за рано предупредување не успеал да функционира како што треба за време на земјотресот во Турција, оставувајќи 10 милиони луѓе без клучно известување што можело да spasi илјадници животи.
Технолошкиот гигант потврди дека неговиот систем за рано предупредување од земјотреси (Android Earthquake Alerts System) направил катастрофална грешка, не испраќајќи навремени и точни предупредувања за време на разорниот земјотрес на 6 февруари 2023. Во овој трагичен настан, животот го загубија над 55.000 луѓе, а признанието на Google, по истрагата на Би-Би-Си, ги отвора прашањата за тоа колку животи можеа да бидат спасени.
Грешка во алгоритмот: Земјотрес со јачина од 7,8 проценет како 4,5
Нивниот систем функционира со помош на акцелерометри во милиони Android телефони, кои ги детектираат првичните, поблаги П-бранови на земјотресот и испраќаат предупредување пред да пристигнат разорните С-бранови. Сепак, за време на најсилниот земјотрес со јачина од 7,8 степени, алгоритмот на Google грешно проценил јачината на земјотресот на само 4,5 до 4,9 степени.
Како резултат на оваа грешка, околу 10 милиони луѓе во најзагрозените области, кои можеле да добијат предупредување до 35 секунди пред главниот удар, не примиле највисока тревога „Преземи акција“. Наместо тоа, испратени се само 469 такви предупредувања, додека половина милион луѓе добиле само поблаго известување.
Поправка на алгоритмот и шокантна симулација
Пост-трагедијата, Google соопшти дека го изменил алгоритмот за да подобри неговото функционирање во случај на големи земјотреси. Тие спровеле симулација на истиот земјотрес со новиот алгоритам и резултатите биле потресни: системот би испратил 10 милиони предупредувања „Преземи акција“ и дополнителни 67 милиони известувања во поширокиот регион. Ова е јасен показател за обемот на неуспехот.
Технологија и реалност
Признанието на Google не е само техничка анализа; тоа е трагичен пример за границите на технологијата и огромната одговорност што произлегува од неа. Иако системот функционира во многу други случаи, неговиот неуспех во еден од најсмртоносните земјотреси на векот е суров потсетник дека преголемата доверба во алгоритмите може да има фатални последици. Стручњаците го опишуваат проблемот како „заситеност на магнитудата“, каде првичните податоци од разорен земјотрес можат да изгледаат како од умерен, што претставува еден од најголемите предизвици во сеизмологијата.
На крајот, оваа приказна не е само за еден погрешен алгоритам, туку и за длабокото прашање „што ако?“. Таа е лекција дека технологијата може да биде моќен сојузник, но никогаш не треба да биде единствената заштита од силите на природата.
