Помен на Љубомир Белогаски, Основоположник на Македонската Модерна Уметност
Љубомир Белогаски, роден на 15 април 1911 година во Делчево, остави незаборавен печат во македонската уметност како истакнат академски сликар и универзитетски професор. Тој е најпознат македонски акварелист и основоположник на современата македонска уметност, член од првата генерација на современи сликари во нашата земја.
Неговото високо образование го заврши во Белград, каде што од 1931 до 1938 година учеше на Академијата за ликовни уметности во класите на угледни професори. Потоа, во 1947 година, специјализира графички техники во Љубљана под надзор на Божидар Јакац.
Како долгогодишен професор, Белогаски работеше во неколку гимназии во Скопје и во Школата за применета уметност. Во 1947 година во соработка со графичарот Кокотковиќ основа графички оддел. Од 1949 година, предаваше на новооткриениот Технички факултет до својата пензија во 1981 година. За време на својата кариера, Белогаски оствари студиски патувања во неколку европски градови, како што се Лондон и Париз.
Тој е активно вклучен во јавниот и културен живот на Македонија, а неговото творештво е бележано со бројни самостојни и групни изложби, за што добива и многубројни награди, вклучувајќи Октомвриската награда во 1972 година и Наградата „13-ти Ноември“ во 1992 година.
Во 1991 година, во чест на градот Скопје, Белогаски подарува 159 дела на Музејот на Град Скопје, што вклучува 125 акварели, 6 масла, 26 цртежи и 2 графики, создадени во периодот од 1929 до 1990 година. Овој хуман гест овозможи да се создаде Галеријата Љубомир Белогаски, во која се чуваат делата на овој голем мајстор.
Белогаски постојано експериментираше со различни техники, но акварелот останува неговото главно изразно средство, низ кое создава уникатен и препознатлив стил. Неговите дела се одликуваат со чиста и цврста композиција и колористичка хармонија, при што секој мотив е обработен со одлучни потези и чисти пигменти.
Мртвата природа и портретите преовладуваат во неговото творештво, а неговиот стил е лирски и спокоен, со меки линии и топли нијанси. Во доменот на пејзажот, најизразени се неговите работи инспирирани од македонските предели и Бокељските мотиви, кои се сметаат за врвни достигнувања во неговото опус.
Секое дело носи естетска вредност и оригиналност, создавајќи динамички систем на композиција, каде што секој елемент е соединет со другите во совршена хармонија. Љубомир Белогаски почина на 15 февруари 1994 година во Скопје, оставил зад себе богат културен легат што ќе го чува сеќавањето на неговото величествено творештво.
